ویدئو / پیوندی میان شعار اکسپو 2027 بلگراد و ورزش زورخانه‌ای ایران

اکسپو ۲۰۲۷ بلگراد با شعار «بازی برای بشر، ورزش و موسیقی برای همه» بر آن است تا زبان جهانی همدلی را از مسیر دو پدیده‌ی مشترک در زندگی بشر ـ ورزش و موسیقی ـ بازآفرینی کند. در این میان، ایران گنجینه‌ای زنده از پیوند دیرینه‌ی این دو دارد: ورزش زورخانه‌ای، که قرن‌ها پیش از طرح شعار جهانی «ورزش برای همه»، در گود کوچک خود جهانی از معنا ساخته است.
در مبانی نظری زورخانه، انسان نه صرفاً بدن که ترکیبی از جسم، جان و اخلاق است. هدف، پرورش بازو نیست، بلکه تربیت روح و تقویت اخلاق پهلوانی است. در این فضا، رقابت رنگ می‌بازد و جای خود را به رشد جمعی و خدمت اجتماعی می‌دهد؛ همان روحی که امروز از آن با عنوان NGO واقعی یاد می‌کنیم؛ حرکتی خودجوش، مردمی و بی‌نیاز از بودجه‌های دولتی.
ریتم موسیقی زورخانه، تپش جان این آیین است. ضرب مرشد، تنها ساز نیست؛ ضربان جمع است. هر ضرب، دعوتی به هماهنگی است؛ میان فرد و جمع، میان اراده و اخلاق. اشعار حماسی و عارفانه‌ای که مرشد می‌خواند، پیوند میان عرفان و توان جسم را بازگو می‌کند؛ چنان‌که حرکت هر ورزشکار، ترجمه‌ای از نغمه‌ای اخلاقی است.

معماری زورخانه نیز خود بیانی از تواضع و وحدت است. در گودی زمین ساخته می‌شود تا هرکه وارد می‌شود، سر به فروتنی فرود آورد. سقف گنبدی و طنین صدا در آن، یادآور نیایش و جمع است. در این فضا، پوشش ورزشکاران ـ تنکه‌ی چرمی و پیراهن ساده ـ و حتی نقوش لباس شان نشانی از سادگی، اصالت و فاصله از تظاهر است.

تأثیر این ورزش دوگانه است:

از بعد جسمی، ترکیبی هماهنگ از قدرت، انعطاف و استقامت را پرورش می‌دهد.

از بعد روحی و اجتماعی، مفاهیمی چون جوانمردی، ادب، فروتنی و همیاری را تقویت می‌کند.

زورخانه، آیینه‌ای است که شعار اکسپو بلگراد را در خود بازتاب می‌دهد: «ورزش و موسیقی برای همه». در این آیین، موسیقی و حرکت در هم تنیده‌اند؛ هر دو در خدمت تعالی انسان و جامعه.
با حضور ایران در اکسپو ۲۰۲۷ بلگراد، بازآفرینی آیینی از ورزش زورخانه‌ای می‌تواند به یکی از جلوه‌های شاخص پاویون ایران تبدیل شود؛ روایتی از فرهنگی که از دیرباز، پیوند جسم و جان، ایمان و حرکت، موسیقی و معنا را در زندگی روزمره‌اش جاری ساخته است.

این رویداد جهانی از تاریخ 24 اردیبهشت لغایت 25 مرداد 1406 در شهر بلگراد صربستان برگزار می شود.